Cıvıl Cıvıl Yuvalardan Huzurevlerine...
Bugün gazetede bir ilan gördüm ve iyi anne ve babalara gerçekten çok acıdım. İlanda bir eş ( ikinci eş izlenimi veren ) kocasının bir yıldır hastanede, komada olduğundan bahsediyor ve adamın çocuklarına sesleniyor:
-Babanız bir yıldır hastanede ve komadan çıkamıyor. Ben de artık buna dayanamıyor ve onu terkediyorum. Babanızı son kez görmek isterseniz falanca hastanede bulabilirsiniz. Benden bu kadar....
Babaları bir yıldır hastanede ve isimleri yazılı dört kardeşin haberi yok. Altta da bir not vardı: "Bu ilanı gören iletişimde olduğu kardeşi varsa bildirsin..".
Okulda, çeşitli yerlerde, parklarda anne babalar görüyoruz her zaman. Türk çocuklarının hayal bile edemeyeceği velilerdir bunlar..Çocuğu parka götürüp kaderine terk edip yalnız bırakmazlar, onunla sallanır, top oynar, beraber koşar,çeşitli bisikletlere beraber biner, arkadaşlarına eşlik eder. Gerçekten çok aktif ve ilgili anne-babalar. Günlük aktiviteler aile temalı, oteller aile otelleri olmakla, çocuklara sundukları imkânlarla öne çıkıyor. Aile odası olanlar reklâmlarda bunu sık sık kullanıyor. Pek çok kişiden duyduğum değer sıralaması şöyle : 1-Çocuklar 2- Hayvanlar 3- Kadınlar 4- Erkekler. Her hafta sonu çocuklara özel yapılan programlara yetişemiyoruz. İklim hiç sorun değil. Hava durumuna uygun bir etkinlik düzenleniyor. Güvenlik had safhada. Okullara kapının önündeki ziller çalınıp, içeriden onaylandıktan sonra giriliyor. Peki ne oluyorda bu kadar sevilen, ilgilenilen, özel dünyaları sunulmuş ve renklendirilmiş olan, saygılı davranılan bu çocuklar 18 yaşına gelince böylesi bir aileden kopuyor? Anne baba her mahallede var olan bir nevi lüks huzurevlerinde yaşıyor? Mantıklı açıklaması var elbette huzurevinin..Şöyle ki çocuklar gidince ya da eşlerden biri ölünce o koskocaman evleri tolere etmek zorlaşıyor ve parası olan ama kimsesi kalmayanlara 5 yıldızlı hotel standardında resident tek çözüm oluyor...Ne kadar acı...Çünkü iyi, hoş veli arkadaşlarım ve çocukları için yaptıkları fedakarlıkları o kadar çok gözlemliyoruz ki böylesi bir sonu hak etmediklerini görüyoruz.Ama sanırım bu da kültürün bir parçası..Çocuklar kötülük olsun diye gitmiyor ya da kopmuyor ,herkes öyle..Yanlışmış gibi gelmiyor. Bize adaletsizce gelen onların bugün kendilerinin, yarın da onların çocuklarının yaşayacağı bir hayat şekli...
Babaları bir yıldır hastanede ve isimleri yazılı dört kardeşin haberi yok. Altta da bir not vardı: "Bu ilanı gören iletişimde olduğu kardeşi varsa bildirsin..".
Okulda, çeşitli yerlerde, parklarda anne babalar görüyoruz her zaman. Türk çocuklarının hayal bile edemeyeceği velilerdir bunlar..Çocuğu parka götürüp kaderine terk edip yalnız bırakmazlar, onunla sallanır, top oynar, beraber koşar,çeşitli bisikletlere beraber biner, arkadaşlarına eşlik eder. Gerçekten çok aktif ve ilgili anne-babalar. Günlük aktiviteler aile temalı, oteller aile otelleri olmakla, çocuklara sundukları imkânlarla öne çıkıyor. Aile odası olanlar reklâmlarda bunu sık sık kullanıyor. Pek çok kişiden duyduğum değer sıralaması şöyle : 1-Çocuklar 2- Hayvanlar 3- Kadınlar 4- Erkekler. Her hafta sonu çocuklara özel yapılan programlara yetişemiyoruz. İklim hiç sorun değil. Hava durumuna uygun bir etkinlik düzenleniyor. Güvenlik had safhada. Okullara kapının önündeki ziller çalınıp, içeriden onaylandıktan sonra giriliyor. Peki ne oluyorda bu kadar sevilen, ilgilenilen, özel dünyaları sunulmuş ve renklendirilmiş olan, saygılı davranılan bu çocuklar 18 yaşına gelince böylesi bir aileden kopuyor? Anne baba her mahallede var olan bir nevi lüks huzurevlerinde yaşıyor? Mantıklı açıklaması var elbette huzurevinin..Şöyle ki çocuklar gidince ya da eşlerden biri ölünce o koskocaman evleri tolere etmek zorlaşıyor ve parası olan ama kimsesi kalmayanlara 5 yıldızlı hotel standardında resident tek çözüm oluyor...Ne kadar acı...Çünkü iyi, hoş veli arkadaşlarım ve çocukları için yaptıkları fedakarlıkları o kadar çok gözlemliyoruz ki böylesi bir sonu hak etmediklerini görüyoruz.Ama sanırım bu da kültürün bir parçası..Çocuklar kötülük olsun diye gitmiyor ya da kopmuyor ,herkes öyle..Yanlışmış gibi gelmiyor. Bize adaletsizce gelen onların bugün kendilerinin, yarın da onların çocuklarının yaşayacağı bir hayat şekli...
Bugün eksilere ulaşan soğuk havada, kütüphanede karşıma bir kadın oturdu. Doksan yaşından fazla olduğunu düşündüm. Aldığı kitabın adını görebilmek için epey mücadele etsem de yaşlılıktan titreyen elleri buna izin vermedi ama elindeki kitabı bir romana benzettim. Romanı ciddi ciddi uzun bir süre okudu ve gitti..Şaşırdınız değil mi? Biz olsak o romanı alır, battaniye-çay-belki çekirdek-kek vs. eşliğinde sıcacık evimizde okuruz. Hem yuvamızın hem de elimizdeki kitabın verdiği keyfin tadını çıkarırız. Oysa yaşlı kadın sosyalleşme ihtiyacı için oradadır. Her çıt çıktığında, biri hafif güldüğünde, küçük bir yahudi çocuk, zorla yaptığı her halinden belli olan ödevininden sıkılıp, kipasını saçına sıkıca tutturduğu tokasını açıp kapattığında, her ısırmadan sonra masanın altına sakladığı için, kimin yaptığı anlaşılamayan, ama sesin gelme mesafesine ve belli olmaması için ağzını kıpırdatmamasına rağmen yüzünün- belki öylesine yorduğum- değişen kimyasına dayanarak kuşkuları üzerine çeken memur kılıklı kadın elmayı her ısırdığında, kütüphane görevlisi geri dönen kitapları taşıyan servis arabasını, kulağında müzik dinleyerek dolaştırdığı için, ne kadar gürültü çıkardığının farkında olmadan raflar arasında dolanıp masalara yaklaştığında, gizlice ve sessizce yediğim atıştırmalıkların poşeti seslice yere düştüğünde, o, hep etrafına bakındı, malzeme aradı. Belki arkadaşlarına anlatacağı belki de hayatına renk katacağı...Kütüphaneden çıkıp okula oğlumu almaya gittiğimde gördüğüm cici, sevgi-ilgi dolu annelere acıyarak baktım ama ben bugün sizin geleceğinizi gördüm demedim. İçimden dedim...
Satılık ilanı asılı pek çok ev
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder